باران آمد!! سر زده و بی بهانه. غریبه نبود؛ روزها بود که همه  چشم انتظار بودیم. من ، پیرمرد بقال سر کوچه، پسر شاعر همسایه؛ که بی خود شده و بی اختیار توی خیابان خلوت و دلباز مان قدم بزنیم و لبخند.من به تشنگی زمین، بقال به  علف و شیر و ماست، پسر به عاشقانه ای جان دار فکر می کند.

ما هر سه یک تن ایم. تنی که دوست دار آمدن باران است. به هر دلیل و بی هر پیش فکر.

 روزهای باران حافظیه را دوست دارم. روزهای خوب خاطره.