نمی دانم چه کسی این تخم لق را در دهانمان شکست که نویسنده ی خوب کسی است که ناشناس و گمنام گوشه ای از ای ن دنیای پت و پهن در فقر و تنگدستی روزگار می گذراند. کدام شیر پاک خورده ای گفته نویسنده موجود شق القمری است که عوام بزرگی و پیچیدگی اش را نمی فهمند.آقا ! کدام بزرگی..کدام تفکر؟! اگر عمق و سترگی یک اثر به مخاطب گریزی آن اثر است که واقعاَ خسته نباشیم دست ننه مان درد نکند باآن همه قربان صدقه رفتن اش.(آب از چک و چیل نگارنده ی این متن راه افتاد).

چرا یک نویسنده ی خوب نباید یک داستان ، یک رمان خوب و همه گیر و خوب فهم داشته باشد. چرا هنوز که هنوز است به ادبیاتمان با دیدی توریستی نگاه می شود و متأسفانه خودمان هم به آن دامن می زنیم. چقدر به ادبیاتمان به عنوان یک صنعت نگاه می کنیم. صنعتی که درخیلی از کشورهای( نه تنها فرانسه و انگلیس و آلمان..) همسایه خودمان مثل ترکیه و پاکستان بسیار درآمد زا و اشتغال آفرین (همگام با شعار روز) بوده است.البته کداممان به این فکر افتادیم که یک اثر پرفروش بنویسیم؟ مشکل اینجاست که از هر راهی که خواستیم برویم به در بسته ی نویسنده ی خوب و بد برخوردیم. هرچند دیگر همه مان می دانیم که خود سازندگان این شعار مرده و کارهای ریز و درشتشان در فقر و نکبت به گاه رفتند. گاهی که به این مسأله فکر می کنم از روزهای پیش رو می هراسم. از اینکه برای چندر قاز دست به دامن ناپاک هر کس و ناکسی شویم. از این که عمله و اکره ی ادبیات این گروه و آن گروه شویم.

نویسنده ی خوب کسی است که کارش را بلد باشد. نویسنده ی خوب آدمی است که از یک داستان خوب نیازهای مادی اش را برطرف کند. غم نان تعارف ندارد عزیز..همین.